Bahtiyar Vahapzade'den şiirler

[astana]

GERÇeK GÜNAHKARDIR

Qeribe eyyamdır, üz astar olmuş,
Bazarda satan çox, amma alan yox.
Menim üreyimde indi yel vurub,
Yengeler oynayır, çepik çalan yox.

Azadlıq qollarda bir kemend olub,
İndi qarğalar da güle bend olub,
Feleyin gerdişi ters-avand olub,
Gerçek günahkardır, amma yalan yox.

Maşallah, çıxmışıq göyün seyrine,
Bilen yox bu işin şeri, xeyrine.
Qılan secde qılır tek öz xeyrine
Haqqa secde ile namaz qılan yox.

Bir ovuc torpaqdır hamının sonu,
Sağ iken bir kimse düsünmür bunu.
Hamımız acgözük, Allah xofunu
Qelbine, ruhuna, vallah, salan yox.

Ölüler diridir, diriler ölü,
İstidir dünyanın odundan külü.
Doğru danışanın kesilir dili
Öldüren haqlıdır, indi ölen yox.

14 iyui, 1998.



AĞIL BAŞQA, ÜReK BAŞQA

Bir-birine benzese de,
Yel başqadır, külek başqa.
etri de xoş, rengi de xoş
Gül başqadır, çiçek başqa.
Her diki yoxuş bilme, gel,
Her meyi meyxoş bilme, gel.
Her uçanı quş bilme, gel
Quş başqadır, böcek başqa.

Her derdine ortaq menem,
Her ağrını ten bölenem,
Sen çekensen, men gelenem
O emi başqa, yedek başqa.

Haqqın yolu-öz yolumdur,
eyilmeyen düz yolumdur,
Xeyirle şer sağ - solumdur
Şeytan başqa, melek başqa.

Bir dileye men calandım,
Gah qazandım, gah talandım,
Ömrüm boyu haçalandım
Ağıl başqa, ürek başqa.

Dilek oldu menim adım,
Pervazlandı qol-qanadım,
atmadı sebrim, inadım
emel başqa, dilek başqa.

28 noyabr, 1998



ALLAHDAN QANAD İSTƏDİM
(son variant)
Allahdan qanad istedim,
Allah mene xeyal verdi.
Bu qanadlı xeyal mene
Yaşamağa macal verdi.
Allahdan fereh istedim,
Allah mene keder verdi.
Bu kederim, qederime
Tamam başqa qeder verdi.

Allahdan ağıl istedim,
Allah mene ürek verdi.
Bu ürek menim ömrüme
Qem üstünden qem getirdi.

Allahdan dözüm istedim,
Allah mene qezeb verdi.
Men Allahdan rehm istedim,
Mene bollu ezab verdi.

Men Allahdan haqq istedim,
Zülmünü gen-bol eyledi.
ezabların kotanına
O, sinemi yol eyledi.

1998-1999

AXI, DÜNYA FIRLANIR

Vaxtın deyirmanında daş eridi, qum oldu,
Tarixe atdığıımız qayıtdı, lüzum oldu.
Dünenin heqiqeti bu gün ters yozum oldu,
Niye de yozulmasın, axı, dünya fırlanır.

Çox ovlaqlar içinde çox ovları ovladım,
Aşıb-daşan arzumu men artıq cilovladım.
Men atamı ötmüşem, meni ötür övladım,
Bu, bele de olmalı, axı, dünya fırlanır.

Dünen düz sandığımı bu gün eyri sanıram.
Bezen olur, özümden özüm oğurlanıram.
Her il başqa arzunun bşına fırlanıram,
Niye de fırlanmayım, axı, dünya fırlanır...

Çox eyilen görmüşem, eyilmeyen başları.
Sular duruldu, gördük dibindeki daşları
Ünvanmı deyişdi dünenin alqışları;
Niye de deyişmesin, axı, dünya fırlanır...

Nece dönür bu dövran, nece dönür bu gerdiş,
Tazılarım üstüne dovşanlar da gülermiş.
Dünya bina olandan her şey deyişilermiş,
Deyişmesin neylesin, axı, dünya fırlanır.

ebedini dünyada men ebedi sanmadım,
Bir ateşe tutuşdum, min ateşe yanmadım,
Bütler geldi ve getdi, birine inanmadım
Niye inanmalıyam, axı, dünya fırlanır.

Fırlandıqca bu dünya, yox da dönüb var olur,
Quruyan çeşmelerden sular yene car olur.
Bu dünyanm xeyri de, şeri de tekrar olur,
Niye tekrar olmasın? Axı, dünya fırlanır.

Min-min iller bu dünya belece fırlansa da,
Bir yuvanın bülbülü min budağa qonsa da,
Aylar, iller, fesiller bir-birini dansa da,
Deyişmezdir eqidem, çox da dünya fırlanır,

Ne qeder isteyirse, min o qeder fırlana,
Qarşıma gah şer çıxa, gah xeyir dığırlana.
Çerxi-felek isteyir lap dolana tersine,
eqidemi heç neye deyişmerem men yene.

5 oktyabr, 1985.


QORXU

Menim sol elimde yanıq yeri var,
O mene töhfedir körpeliyimden.
Odun odluğundan xebersiz vaxtlar
elimi manqalda yandırmışam men.

Mene "cız" dediler,
Ancaq qorxmadım.
elimi yandırıb tanıdım odu.
Menim heyat ile ilk tanışlığım
elimi yandıran oddan başladı...

Oxşadı gözümü hele uşaqken
Ocağın al-elvan alovu, közü
Dünyaya geleli, bilmirem neden
Neye vurulduqsa, yandırdı bizi...

Men oddan qorxmadım yanana qeder;
Men qorxu bilmedim qanana qeder.
Ele ki, yandım,
Odla oynamaqdan qorxdum, dayandım.
Başlandı qorxu-
Başlandı ehtiyat-
Başlandı heyat...

1966, Şeki

[alpankara]

Kelimeleri öyle düzenli ki..Hiç anlamasa bile insan kelimelerin anlamını; o ahenk bile okunması için değer.

[Dr_Sebnem]

Yaşamaq yanmaqdır, yanasan gerek
Heyatın menası yalnız ondadır.
Şam eger yanmırsa, yaşamır demek
Onun da menası yanmağındadır.

* * *

Azerbaycan oğluyam, odu Allah sanmışam
Anam torpaq, atam od men oddan yaranmışam.
Od kimi istiqanlı, sel tek deliqanlıyam
Meni yandırsalar da, suda batırsalar da
Yene menem, men menem
Yene menem,men menem.....

[jasmen]

Men Bextiyar Vahabzadenin şeirlerini çox sevirem.Xususile de "Heyat sen ne şirinsen", " Vetendaş", "Dağda şelale kimi", "Özumden narazıyam" ve s.
Bunlardan birini sizinle paylaşıram
Heyat, sen ne şirinsen

Senden doymaq olarm,heyat sen ne şirinsen!
Ancaq hamının deyil,sen heyatın qedrini yalnız bilenlerinsen!
Özunu bu dunyada heç kes qonaq sanmamış,
Ancaq ömrun özu de beraber paylanmamış.
Ömur paylanan zaman görun kime ne duşdu,
Uç yuz il boz qarğaya, on il şahine duşdu.

Heyat, sen ne şirinsen kim senden doydu getdi?
Gedenler bu dunyada qelbini qoydu getdi.
Dunen qoca bir qarı
Dilinde ahu zarı:
‘Bu dunyanın elinden gelmişem zara dedi,
Ölmurem ki bir defe canım qurtara – dedi

Urekdenmi söyledi o,bu sözu göresen?
Xeyr,inanmıram men!
O yana-yana dedi
Dili söyledise de ureyinde o derhal lenet şeytana dedi
Heyat,sevincin qeder ezabın da şirindir
Seni menalandıran o keşmekeşlerindir.

İki yuz il yaşadı lezzet içinde Loğman
Yene möhlet istedi ölurken allahından.
Yatırdı göy çemende çatdı ona ezrail.
Söyledi iki yuz il ömur sene bes deyil!

Men canını almağa gelmişem,ne sözun var
Loğman dedi -Sözum yox,aldığımı gel apar,
Ancaq mene macal ver birce anlıq ecelden
Gel canımı burda yox, o çemenlikde al sen.
Ezrail razılaşdı… Ayağa qalxdı Loğman
Yeridi daş asıldı ancaq ayaqlarından
Asta-asta yeriyib çatdı dediyi yere .
Loğman baxdı yerlere Loğman baxdı göylere
Bu son baxışı ile ustunde iki yuz il
Yaşadığı cahanla vidalaşdı ele bil …
Özu vidalaşdısa gözu qaldı cahanda
O duşundu bu anda
Ne görmuşem dunyada bu dunyaya gelenden
Ah…ele bilirem ki dunen doğulmuşam men.
Ömrumu verdim bada
Ne görmuşem dunyada
Loğmanın gözu bu an bir gule deydi durdu
Ureyini quş kimi gule doğru uçurdu
Ah…onu kim uzecek birce bileydim dedi
O gulu de iyleyib sonar öleydim dedi
Ancaq ancaq ne fayda …Yetişmiş artıq ecel
Loğman dedi -hazıram al canımı indi gel.
Ezrail dedi – ancaq agah eyle meni sen
Ölum uçun ne ferqi bu çemen ya o çemen
Neçin meni qoymadın orda alım canını
Loğman dedi - heyatın şirin olur her anı
Ordan bura gelince bir az ömur qazandım
Onu dab u dunyada özume fayda sandım.

Qoca öldu…
Dediler –Yaranan bir gun öler
Neveleri çemenden hemen gulu uzduler
Loğmanın qebri uste qoydular titredi gul
Gulun etriyle doldu butun çayır,butun çöl.
O, etriyle saxladı yolçuları yolundan,
Torpağın altındasa bunu duymadı Loğman.

Heyat,sen ne şirinsen,kim senden doydu getdi
Gedenler öz qelbini dunyada qoydu getdi.
Senden doymaq olarmi,çoxun,azın da şirin.
Heyat,qışın da şirin,heyat yazın da şirin!

Curbecur yazılar var ömrun varaqlarında …
Heyatımın qayğısız ferehli çağlarında
Qedrini bilmemişem ,
Hele ne var ki…ömrum qabaqdadır-demişem,
Otuzdan adlayınca , gunde otuz min kere
Başımı yelledirem heder keçen illere.

Senden doymaq olarmı,heyat,sen ne şirinsen!
Ancaq hamının deyil,
Sen heyatın qedrini
Yalnız bilenlerinsen!

[kafkas_kartalı]

Saçlarıma Den Düşür,
Den Düşür Yaman Düşür
Her Baxanda Anamın üreğine Hal Düşür
Bu Ağ Saçlar Ay Ana
Seni Derde Salmasın
Saçımın Ağlığınnan Gelbin Heç Gararmasın


Bahtiyar Vahapzade Hayranlarından Biri De Benem.



Elveda


Değirem Sefası Bitti ömrümün
Indi Dağ çıxıram Düze Elveda
Göze Duman çöküp, Başa Gar Yağıp
Bahara Elveda Yaza Elveda


Indi öz Kökünnen üzülen Menem
özge Bu Dağlara Düzülen Menem
Indi Ne Sen Sensen, Ne De Men Menem
Biz Ki Biz Değilix Bize Elveda


Aşığına Her Zaman Muqaddes Dedin
Günler Elden Gedir Sen, Teles Dedin
çoğu Istemedin, Aza Best Dedin
Dedim çoğu Yox Ise Aza Elveda



Baxtiyar Derinde Sızlıyıp Yaran
Seni Qeçmişine Bağlar Her Zaman
Zulmet üreğini ışıxlandıran
Qeçmişe ışıx Tutan Göze Elveda

[Dr_Sebnem]

Tariximizin bu gününe aid olan Bextiyar Vahabzade şerlerinden biri

"Şehidler" poemasından

Namerd güllesine qurban gederken,
Gözünü sabaha dikdi şehidler.
Üçrengli bayrağı öz qanlarıyla,
Veten göylerine çekdi şehidler.

O şenbe gecesi, o qetl günü,
Mümküne dönderdik çox namümkünü.
Xalqın qelbindeki qorxu mülkünü,
O gece dağıdıb sökdü şehidler.

Tarixi yaşadıb dileyimizde,
Bir yumruğa döndük o gece biz de
Yıxıb köleliyi üreyimizde,
Cesaret mülkünü tikdi şehidler.

Zalım öyünmesin zülmleriyle,
Min bir böhtanıyla, min bir şeriyle.
Heqiqet uğrunda ölümleriyle,
Ölümü kamına çekdi şehidler.

...İnsan insan olur öz hüneriyle,
Millet millet olur xeyri, şerile.
Torpağın bağrına cesedleriyle,
Azadlıq toxumu ekdi şehidler.

[astana]

şiirleri yazanlara teşekkürler...

[AZDER]

bahtiyar vahabzade hocayı öyla çoooooooooooooooooooooooooooooook seviyorum ki azerbaycana varıp ona istanbuldan selamlar götürmek istiyorum onuu çok seviyorum çooook kendi sitesindeki seslendirilmiş allah şiiri yokmu duyamayan yaşamasın ...

[AZDER]

USTADIR O ÜSTATTIR ...KELİMELERİN İBADETİ ... MİLLİ ŞAİRİMİZDİR .


Yol İşareti

Sevdinse ...
Aşkında yitip yok oldun,
Karıştıracaksın günü ,ayları .
Sevgi yollarında ne kaide, kanun
Kendin aşmalısın bu dolayları .

Eriyip kendini yok sanacaksın
Bu derdin olmayıp özge çaresi
Sen hız hız 'kazaya' uğrayacaksın
Yoktur bu yollarda yol işareti

[tebriz_gunesi]

GÜLÜSTAN
İpek yaylığıyla o, asta-asta
Silib eyneyini gözüne taxdı.
eyilib yavaşca masanın üste
Bir möhüre baxdı, bir qola baxdı.
Kağıza hevesle o da qol atdı,
Dodağı altından gülümseyerek.
Bir qelem esrlik hicran yaratdı,
Bir xalqı yarıya böldü qılınc tek.
Öz sivri ucuyla bu lelek qelem
Deldi sinesini Azerbaycanın.
Başını qaldırdı,
Ancaq dembedem
Kesdiler sesini Azerbaycanın.
O güldü kağıza qol çeken zaman,
Qıydı üreklerin hicran sesine.
O güldü haqq üçün daim çarpışan
Bir xalqın tarixi faciesine.
Eyleşib kenarda topsaqqal ağa,
Herden mütercime suallar verir.
Çevrilir gah sola, baxır gah sağa,
Başını yelledib tesbeh çevirir.
Qoyulan sertlere razıyıq deye,
Terefler qol çekdi müahideye...
Terefler kim idi? Her ikisi yad!
Yadlarmı edecek bu xalqa imdad?!
Qoy qalxsın ayağa ruhu Tomrisin,
Babekin qılıncı parlasın yene.
Onlar bu şertlere sözünü desin,
Zenciri kim vurdu şir bileyine?
Hanı bu ellerin merd oğulları?
Açın bereleri, açın yolları.
Bes hanı bu esrin öz Koroğlusu-
Qılınc Koroğlusu, söz Koroğlusu?
Babaların şeni, şerefi, elbet,
Bize emanetdir, böyük emanet...
Yoxmu qanımızda xalqın qeyreti?
Bele saxlayarlar bes emaneti?
Qoy ildırım çaxsın, titresin cahan!
Ürekler qezebden
coşsun, partlasın.
Daim haqq yolunda qılınc qaldıran
İgid babaların goru çatlasın.
Qoy eysin başını vüqarlı dağlar,
Matemi başlandı böyük bir elin.
Mersiye söylesin axar bulaqlar,
Ağılar çağırsın bu gün qız, gelin!..
Terefler sakitdir, qezebli deyil,
Mehv olan qoy olsun, onlara ne var.
İmzalar atılır bir-bir, ele bil,
Sevgi mektubuna qol çekir onlar.
Atıb imzasını her kes varağa,
eyleşir sakitce keçib yerine.
Eynekli cenabla, tesbehli ağa,
Qalxıb el de verir biri-birine.
Onların birleşen bu ellerile
Ayrılır ikiye bir el, bir Veten.
Axıdıb gözünden yaş gile-gile,
Bu dehşetli hala ne deyir Veten?
Bir deyen olmadı, durun ağalar!
Axı, bu ölkenin öz sahibi var.
Siz ne yazırsınız bayaqdan beri,-
Bes hanı bu yurdun öz sahibleri?
Bes hanı heqiqet, bes hanı qanun?
Qocadır bu yurdun tarixi, yaşı.
Bes hanı köksüne serhed qoyduğun,
Bir vahid ölkenin iki qardaşı?
Görek bu hicrana, bu müsibete,
Onların sözü ne, qerezi nedir?
Bu xalq ezel günden düşüb zillete,
Öz dogma yurdunda yoxsa köledir?
Nece ayırdınız dırnağı etden-
Üreyi bedenden, canı cesedden?
Axı, kim bu haqqı vermişdir Size,
Sizi kim çağırmış Vetenimize?
Neçe vaxt sengerde hey ulaşdılar,
Gülüstan kendinde sövdalaşdılar.
Bir ölke ikiye
Ayrılsın deye!..
Göy de guruldamış deyirler o gün,
Çölleri, düzleri buludlar sarmış.
O göy gurultusu ulu Babekin Ruhuymuş,
hönkürüb feryad qoparmış.
Gülüstan kendinin gül-çiçekleri
Bir günün içinde soldu-saraldı.
"Gülüstan" bağlandı, o günden beri,
Bu kendin alnında bir leke qaldı.
Bağrı köz-köz oldu "Yanıq Keremin"
Teller inildedi, yandı, ne yandı.
Aşığın sazında daha bir hezin,
Daha bir yanıqlı perde yarandı.
Hemin gün ölkeni apardı sel, su,
Tutuldu çöhresi günün, ayın da.
Qoca Nebatinin eşqi, arzusu,
O gün batmadımı Arpa çayında?
Ağlayıb dağlardan esen külekler,
Bu meşum xeberi aleme yaydı.
Sanki dile geldi güller, çiçekler:
"Bu ise qol qoyan qollar sınaydı".
Arazın suları qezebli, daşqın,
Sirin neğmeleri ahdır, haraydır.
Veten quşa benzer, qanadlarının
Biri bu taydırsa, biri o taydır.
Quş iki qanadla uçar, yükseler,
Men nece yükselim tek qanadımla?
Ürekler bu derdden tüğyana geler,
Axar gözümüzden yaş damla-damla.
Cenablar, bir anlıq düşündünüzmü?
Verdiyiniz hökmün ağırlığını?
Bu hökmün dehşeti ellimi, yüzmü?
Biz nece götürek bu göz dağını?..
Başı kesilende bu meğrur elin
Qelbin ağrısını hiss etdinizmi -
Qoca Füzulinin, igid Babekin
Etiraz sesini eşitdinizmi?
Cenablar, bir damcı mürekkeble siz
Düsünün, nelere qol çekmişsiniz?
Bir damcı mürekkeb, bir vetendaşı
Qanına bulayıb ikiye böldü.
Bir damcı mürekkeb olub göz yaşı
İllerle gözlerden axdı, töküldü.
Min leke vurdular şerefimize
Verdik, sahibimiz yene "ver" - dedi.
Lap yaxsı eleyib doğrudan, bize
Biri "baran" - dedi, biri "xer" - dedi.
Bizi hem yediler, hem de mindiler,
Amma dalımızca gileylendiler.
Hökmü gör ne qeder böyükmüş anın
Möhür de basdılar varağa tekrar.
Yox, varağın deyil, Azerbaycanın
Köksüne dağ boyda dağ basdı onlar.
İmzalı, möhürlü ey cansız varaq,
Ne qeder böyükmüs qüvvetin, gücün.
Esrler boyunca vuruşduq, ancaq
Sarsıda bilmedik hökmünü bir gün.
Ey kağız parçası, evvel heç iken,
Yazılıb, qollanıb yoxdan var oldun.
Böyük bir milletin başını kesen,
Qolunu bağlayan hökmdar oldun.
Bir eli ikiye paraladın sen
Özün kağız İken paralanmadın.
Köksüne yazılan qelb ateşinden,
Niye alıçmadın, niye yanmadın?
Araz serhed oldu, esdi külekler,
Sular yatağında qalxdı, köpürdü.
Üstü dama-dama taxta direkler,
Çayın kenarında sef çekib durdu.
Sular, sizden temiz ne var dünyada?
Lekeden xalidir axı qelbiniz.
Bağrınız alışıb niye yanmadı
Bu çirkin emele qol qoyanda siz?
Ey Araz, sepirsen göz yaşı sen de,
Keçdikce üstünden çölün, çemenin.
Seni arzulara sedd eyleyende,
Niye qurumadı suların senin?
Dayanıb Arazın bu tayında men
"Can qardaş" deyirem, o da "can" deyir.
Ey zaman, sorğuma cavab ver, neden
Sesim yeten yere, elim yetmeyir?..
Qarışıb gözümde, qarışıb alem
Derd-derdi doğrayır, qem-qemden keçir.
Arazın üstünden keçe bilmirem,
Araz derdim olub sinemden keçir.
Taxta direkleri torpağa deyil,
Qoydular Füzuli divanı üste.
Yarıya bölündü yüz, yüz elli il
Geraylı, bayatı, muğam, şikeste.
Demir çeperleri eşqim, dileyim,
Tarixim, enenem üste qoydular.
Yarıya bölündü canım, üreyim,
Yarıya bölündü Arazda sular.
Taxta direkleri qoydular ax, ax!
Qelbimin, ruhumun, dilimin üste.
Biz güldük, ağladıq, yene de ancaq
Bir sazın, bir telin, bir simin üste.
Ürekden üreye körpü? Bir dayan!
Derdimiz dinirse, bir sazın üste
Şehriyar yaralı misralarından
Körpü salmadımı Arazın üste?!
Bu taydan o taya axışdı sel tek
Göze görünmeyen könül telleri.
Bu selin önünü ne çay, ne direk
Kese bilmemişdir yüz ilden beri.
Ağalar bilmedi birdir bu torpaq
Tebriz de, Bakı da Azerbaycandır.
Bir elin ruhunu, dilini ancaq
Kağızlar üstünde bölmek asandır.
Böl, kağız üstünde, böl, gece-gündüz,
Torpağın üstüne direkler de düz,
Gücünü, ezmini tök de meydana,
Qosundan, silahdan sedd çek her yana.
Torpağı ikiye bölersen, ancaq,
Çetindir bedeni candan ayırmaq!
Ayırmaq kimseye gelmesin asan
Bir xalqın bir olan derdi-serini.
O taydan bu taya Mustafa Payan
Oxuyur Vahidin qezellerini.
Dolandı zemane, döndü qerine,
Şairler od tökdü yene dilinden.
Vurğunun o hesret neğmelerine
Şehriyar ses verdi Tebriz elinden:
"Heyder baba, göyler qara dumandı,
Günlerimiz bir-birinden yamandı.
Bir-birinden ayrılmayın, amandır,
Yaxşılığı elimizden aldılar,
Yaxşı bizi yaman güne saldılar.
Bir uçaydım bu çırpınan yelinen,
Qovuşaydım dağdan aşan selinen,
Ağlaşaydım uzaq düşen elinen.
Bir göreydim ayrılığı kim saldı,
Ölkemizde kim qırıldı, kim qaldı".

[Aynur 92]

Men Gulistan Poemasinin 1-inci hissesini ezber BIlirem semimi deyirem