İntihar gününün portreti

[Vüsal NURU]

Bu gece şeherin işıqları kimi
Ulduzlar
Gözünü qırpa-qırpa baxır.
Durub ay
Güneşin neqativi kimi.
Soyumuş işıqdan eriyir ağaclar,
Yer üzüne
İlıq kölgeleri axır.
Mürgülü buludlar kecir
Herde-herden.
Evine qayıdan fehle kimi.
Külekler hardasa lengiyib bu axşam.
İtleri zencirden,
Atları yeherden,
Quşları qefesden açın.
Bizden qacsın.
Bu gece en yaxşı intihar günüdü.
Çarmıxa çekilmiş
hislerin ağrısın,
bu gece unutmaq olar.
Ölmey olar
Adam kimi.
Arvadın, uşağın yanında
üzüne
borc yiyesi kimi
ölüm
direnmemiş,
Sevdiyin qadının göz yaşı yumamış
icinde ağrıyan
xeyanet yarasın,
hele bir körpenin qelbine deymemiş,
Güneşe
baxmamış demir barmaqlıqdan,
tesadüf bir gülle
alnından öpmemiş,

Bir it leşi kimi,
hele atılmamış
yiyesiz dereye.
ele
güle-güle,
üzü sulu,
ölmey olar
adam kimi.
Bu gece en yaxşı intihar günüdü.
Qatil qadınların
edam etdikleri,
uşaq paltarlarını
bir-bir yığıb ipden,
pöhre ağacların
üzünü örtmey olar.
Sonra,
Yuxusunda
her gün baltalanan
Eriy ağacına bağlayıb ziveni,
Ölmey olar bu gün
bir ağ köynek kimi.
Bu gece en yaxşı intihar günüdü...


Vüsal Nuru